1. Σύγκριση χημικής σύστασης (βασικός παράγοντας για αντοχή στη διάβρωση)
S355J0W: Η μέγιστη περιεκτικότητα σε φώσφορο προσδιορίζεται σαφώς ως0.03%στα πρότυπα (EN 10025-5). Ο φώσφορος βοηθά στην επιτάχυνση της πύκνωσης της επιφανειακής πατίνας και βελτιώνει την αντίσταση στα ιόντα χλωρίου (π.χ. σε θαλάσσιες ατμόσφαιρες).
S355J2W: Τα πρότυπα δεν ορίζουν ρητό ανώτατο όριο για την περιεκτικότητα σε φώσφορο. Στην πρακτική παραγωγή, η περιεκτικότητά του σε φώσφορο είναι συνήθως παρόμοια με το S355J0W (περίπου 0,02–0,03%) ή ελαφρώς χαμηλότερη, αλλά ποτέ δεν φτάνει το υψηλό- επίπεδο φωσφόρου εξειδικευμένων ποιοτήτων όπως το S355J0WP (P ≤ 0,20%).
2. Θερμοκρασία δοκιμής κρούσης (Χωρίς άμεση επίδραση στην αντίσταση στη διάβρωση)
S355J0W: Απαιτεί δοκιμή πρόσκρουσης στο0°Cγια να διασφαλιστεί επαρκής σκληρότητα σε ήπια περιβάλλοντα χαμηλής- θερμοκρασίας.
S355J2W: Απαιτεί δοκιμή πρόσκρουσης στο-20°C, υποδεικνύοντας καλύτερη ανθεκτικότητα σε χαμηλή{0}}θερμοκρασία και καταλληλότητα για ψυχρές περιοχές (π.χ. περιοχές υψηλού-γεωγραφικού πλάτους ή αλπικές περιοχές).
3. Πρακτική απόδοση διάβρωσης σε κοινά περιβάλλοντα
Ήπιες ατμόσφαιρες (αγροτικές/προαστιακές περιοχές): Και οι δύο ποιότητες σχηματίζουν μια ώριμη, προστατευτική πατίνα μέσα σε 1–3 χρόνια, με ετήσιο ρυθμό διάβρωσης περίπου 0,005–0,01 mm/έτος. Δεν υπάρχει μετρήσιμη διαφορά στο αποτέλεσμα πρόληψης σκουριάς ή στη διάρκεια ζωής.
Σκληρά περιβάλλοντα (βιομηχανικές/παράκτιες περιοχές): Ακόμη και σε περιβάλλοντα με υψηλή περιεκτικότητα σε διοξείδιο του θείου (βιομηχανικές αναθυμιάσεις) ή ψεκασμό αλατιού, ο ετήσιος ρυθμός διάβρωσης και των δύο βαθμών κυμαίνεται από 0,03–0,05 mm/έτος. Το ελαφρύ πλεονέκτημα φωσφόρου του S355J0W μπορεί να μειώσει την τοπική σκουριά κατά 5–10%, αλλά αυτό δεν είναι αρκετά σημαντικό για να αλλάξει την επιλογή υλικού για τα περισσότερα έργα.
